admin
Erdoğan Paçin/muhabiriz.com
İnsan, yaşadığı her anı hatırlamak ister; ama bazı anlar vardır ki sadece hatırlanmaz, derinden hissedilir. Özlem, işte bu hissedişin adıdır. Birine, bir yere, bir zamana ya da kaybolmuş bir duyguya duyulan hasretin sessiz ama derin bir yankısıdır özlemek. Kalpte taşıdığımız en içten duygulardan biridir özlemek.
Çocukluk anılarını özler insan; mahallede oynanan oyunları, bayram sabahlarının heyecanını, annenin sıcak kucağını… Sonra bir dostun gülümsemesini, bir sevdiğinin sesini, bir şehrin sokaklarını… Özlem, çoğu zaman geçmişe duyulan bir bağlılıktır. Geri dönmek imkânsızdır belki ama hatırlamakla teselli bulur insan.
Özlemek aynı zamanda sevmenin de göstergesidir. Özlemediğimiz şeyi sevmemişiz demektir belki de. Kalbimizde yer eden her şey, ayrılık anında özleme dönüşür. Bir telefon bekleriz, bir haber, belki de yalnızca bir ses… Her sessizlik, özlemi büyütür.
Ancak özlemek sadece acı vermez; bazen umut taşır içinde. Kavuşma hayaliyle yaşatır insanı. “Bir gün yine görüşeceğiz” umudu, en derin özlemleri bile katlanılabilir kılar. Bu yönüyle özlem, insanı ayakta tutan duygulardan biridir.
Sonuç olarak, özlemek insan olmanın en doğal, en saf yanlarından biridir. Bizi geçmişe, sevdiklerimize, hayallere bağlayan görünmez bir iptir. Kalbimizin en içten çırpınışıdır ve belki de bizi biz yapan duygulardan biridir.
Özlemek insana verilen duyguların en özelinden bir tanesidir.
**
#reklam
