admin
Erdoğan PAÇİN/muhabiriz.com –
Başlangıçlar, heyecanlar, eğlenceler, bitmek bilmeyen koşuşturmalar, kavgalar, küfürler, birbirini kırmalar ve gönül almak için kırk takla atmalar. Biz insanlar hep aynı kısır döngü içinde yaşamaya hem itiraz eden ama bu ortamdan vazgeçemeyen varlıklarız maalesef.
Yaşamın pamuk ipliği kadar ince olduğunun farkına varmadan ahkam keserek hayatımızı sürdüren nesilleriz işte. Seven ama ters düştüğünde sevdiğini yerin dibine sokanlarız biz. Para tutkusu için can dediklerimize canın çıksın diyecek kadar kalpsiz olmayı başaran cinsiyetler yani insanlar…
Kimimiz iki kadeh ile filozof, kimimiz yemin makinesi olup doğrucu kesilenleriz mesela. Terk ettiğimiz yarı yolda bıraktığımız insanların mutluluğunu kıskanıp işkence edecek kadar da acımasızız aslında. Emek düşmanı, sevgi katili olmuşuz ama hala sahte dürüstlük peşinde koşmayı ihmal etmeyenleriz.
Gerçek sevgiyi bilenleri ayıran, gerçekleri söyleyenleri susturan, yumruk ve tekmeyle öç alıp sonra da yüzsüzce af dileyecek kadar yalakayız her nedense.
Para için yapmayacağı olmayan insan topluluğu haline gelmişiz. Kuzum dediklerimizi kurt misali boğmaya çalışanlarız üç beş kuruş için. Kadınımızı, erkeğimizi çocuğumuzu dahi neredeyse paradan daha az sever bir tavır takınacak kadar yüzsüzleşmişiz çoğunlukla. Ama şu bir gerçek ve unutmamak gerek; iyiler eninde sonunda kazanacak ve kötüler bu yaşam maratonunda her zaman mağlup olacak. Tarih sayfaları kötülerin ne kadar aciz olduğunu bunun için yazmakta.
